Zon, zee en lekker eten

Mijn broer en schoonzus ( Cor en Jacquliene) hadden in de loop van het jaar al een paar keer verteld dat ze een week zouden gaan zeilen in Griekenland met Inge en Hans. Waarbij ze aangaven dat er nog ruimte was op de boot voor het geval ik het leuk vond om mee te gaan. Toen ze er een paar weken voor vertrek weer over begonnen was ik heel makkelijk over te halen om mee te gaan. Na al die grijze natte weken in Nederland lokte de Griekse zon me wel aan.

Op de dag van vertrek moesten we op een onmogelijk tijdstip opstaan, maar het voordeel was wel dat we al voor de middag voet aan boord zette en een uur later de haven van Athene uit tuften.

Strak blauwe lucht en 35 graden, dat was wel even wat anders. Eenmaal goed en wel buiten de haven werden de zeilen gehesen en de motor afgezet en een immense rust daalt over je neer.

In deze rust smaakte onze eerste lunch aan boord meer dan verrukkelijk.

Het plan was om naar Egina te varen, maar daar in de buurt gekomen zag Hans door de verrekijker dat de haven al vol was dus werd er koers gezet naar de baai van het pauweneiland. Een onbewoond eiland waar pauwen rondlopen. Eenmaal voor anker hebben we uitgebreid gezwommen in de baai; glashelder water met de temperatuur van ( bijna) badwater.

Na het zwemmen was het al weer tijd voor een drankje en een hapje, niet veel later gevolgd door het diner. Omdat we ’s morgens heel vroeg waren opgestaan hebben we het niet laat gemaakt, de zon, wind, het deinen van de boot, en niet te vergeten de wijn, zorgde er voor dat onze ogen bijna vanzelf dicht vielen. We schijnen ’s nachts nog bezoek te hebben gekregen en een stel jongelui die dronken cq stoned waren maar daar heb ik niks van mee gekregen. Bij het ontwaken ontdekte ik dat het niet alleen een pauweneiland was maar ook een gemzeneiland. Tegen de opkomende zon staken de silhouetten van 2 volwassen en 3 jonge gemzen prachtig af. Helaas geen foto van kunnen maken.

Na het ontbijt zette we koers naar Vathy waar we rond de middag aan kwamen in een piepklein haventje met 3 restaurantjes en verder 6 huizen tegen de berghelling. De rest van de dag doorgebracht met zwemmen, snorkelen, eten en drinken. ’s Avonds weer heerlijk gegeten op het terras van 1 van de restaurantjes. De volgende ochtend vroeg op voor de wandeling naar de krater. Het eerste stuk met de auto, daarna over een gemzenpad klauterend naar boven. Zelfs op dit vroege tijdstip liep het zweet met stralen van mijn rug. Maar het was elke zweetdruppel waard!

Terug moesten we wel het hele stuk lopen, maar werden voor deze inspanning beloond; onderweg was een dorpje met 3 huizen, een kroeg en een piepklein wit kerkje waarvan de deur open was. Wij natuurlijk nieuwsgierig genoeg om naar binnen te gaan om te zien hoe een Grieks orthodoxe kerk er uit ziet. Niet veel verschil met onze kerken dus, maar wel erg lieflijk.

Eenmaal weer terug in de haven stond een verfrissende duik bovenaan ons verlanglijstje. Even voor de goede orde, we hebben niet in de haven gezwommen hoor, maar bij een strandje even om de hoek.

Na de lunch gingen we richting Epidavros, maar eerst nog naar een baai waar een gezonken stad zou liggen die tijdens een aardbeving in zee was verdwenen. Terwijl Hans alvast ging kijken waar die precies lag, snorkelde wij wat rond in de baai. Opeens hoorde ik Inge en Jacqueline, die op de boot stonden, roepen en wijzen dus dacht ik dat ze mooie vissen zagen, maar ik zag niks bijzonders. Dichterbij de boot gekomen hoorde ik dat ze bedoelde dat er allemaal kwallen zaten.

Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij een reden was om snel aan boord te klimmen, maar ze waren wel erg mooi om te zien. De bovenkant was een soort enorm oog terwijl de onderkant versiert was met paars/blauwe bolletjes en franje.

De gezonken stad hebben we nooit gezien, wel een enorme hoeveelheid kwallen.

De haven van Epidavros was, na Vathy, weer heel iets anders. Groot en bedrijvig met hotels, winkels en terrassen direct binnen handbereik. Erg leuk om vanaf het achterdek gade te slaan!

De volgende ochtend stond een bezoek het amphitheater op het programma, met de taxi zo’n 20 min. rijden vanaf de haven. We hadden ons tijdens het eten de avond er voor afgevraagd hoe men 300 jaar v. Ch. een theater met 30.000 zitplaatsen vol kreeg. Onze enige conclusie was dat er een hele grote stad bij gelegen moet hebben, wat inderdaad het geval blijkt te zijn geweest. Al vanaf 1000 v. Ch. Heeft zich daar een centrum voor geneeskunde ontwikkeld. In aanvang vooral door de geneeskrachtige bronnen die daar waren aangetroffen. Volgens de overleveringen zou hier de tempel zijn waar Asklepios, de hoofdgod van de genezing, werd aanbeden. Het verhaal gaat dat zieken uit diverse delen van de wereld hierheen kwamen voor genezing. Wat ik heb begrepen werden de zieken, na allerlei rituelen ter aanbidding van Asklepsion, met kruiden gedrogeerd en gingen hallucineren. In hun dromen werden ze bezocht door een slang die dan hun ziekte wegnam. Door dit verhaal is de esculaap ontstaan als symbool voor de geneeskunst.

Helaas hadden we met de taxichauffeur een tijd afgesproken om terug te gaan, maar eigenlijk had ik hier nog veel langer willen rondlopen.

Weer terug op de boot, na weer en heerlijke lunch, vertrokken we naar Poros. Een ongelooflijk leuk plaatsje met straatjes die stijl omhoog liepen, echte kuitenbijters dus! Naast ons lag een boot die meer weg had van een 5 sterren hotel dan een boot. Er liep 5 man personeel te poetsen, maar verder niemand gezien, helaas! We hoopten op een oliesjeik met z’n harem.

’s Avonds heerlijk geroosterde speenvarken gegeten bij één van de plaatselijke restaurantjes waar het heel goed toeven was.

De volgende ochtend verlieten we Poros via de smalle doorgang aan de andere kant en gingen richting Hydra. Er was de hele week al niet erg veel wind, zeilend gingen we 4 tot 5 knopen en soms moesten de motoren aan omdat er helemaal geen wind was. Cor had zich intussen opgewerkt tot matroos 1e klas en zat af en toe heel stoer aan het roer. Onderweg naar Hydra werd er natuurlijk eerst nog een baai aangedaan om te zwemmen en te snorkelen. Toen we bij Hydra in de buurt kwamen bleek dat de haven helemaal vol lag, dus zijn we uitgeweken naar een baai bij een hotel. Het plan was om na de lunch vandaar met de watertaxi naar Hydra te gaan. Helaas werden we, toen we eenmaal voor anker lagen overvallen door een paar miljoen vliegen, wat een reden was om heel snel weer te vertrekken. Inge en Hans hebben ons daarom aan de kop van de haven afgezet en zijn zelf naar open water gegaan om de strijd met de vliegen aan te gaan.

Hydra is autovrij, alle vervoer gebeurt per ezel. Elke ochtend komt er een boot met voorraden voor de winkels en hotels en dat alles wordt vervoerd per ezel. Ook de bagage van de hotelgasten die later op de dag met de ferry aankomen wordt per ezel vervoerd. Er zijn slechts 2 auto’s op het eiland en dat zijn de vuilniswagens. Het stadje zelf is erg mooi en duidelijk welvarend, maar wel met de zelfde sfeer en leuke straatjes als op Poros. Na een poos rondslenteren en (erge leuke) winkels bekijken, hebben we een leuk terras aan de haven opgezocht en genoten van de bedrijvigheid om ons heen. Na een sms’je naar Inge en Hans werden we weer opgehaald door een vliegenvrije boot en zijn terug gevaren naar de baai waar we ’s morgens gezwommen hadden en waar we voor de nacht zijn blijven liggen.

Donderdag stond Egina weer op het programma. Dit keer was er nog wel ruimte, hoewel niet erg veel, maar door de stuurvrouwkunst van Inge lagen we al snel op het enige plekje wat nog vrij was. In Egina was er een jaarmarkt aan de gang, de hele kade stond vol kraampjes waar vooral lokale producten verkocht werden, maar ook een paar kraampjes met sieraden en andere kunst- en huisnijverheid. Er waren optredens van folklore dansgroepen waarvan vooral die van de kinderen erg leuk waren. Het geheel gaf een gezellige drukte op de kade én heerlijke baklava als toetje bij het diner.

Vrijdag moesten we helaas weer terug naar Athene, de week zat er bijna op. Voor het eerst deze week was er meer wind en haalde we een snelheid van 9 knopen. Onderweg gebeurde waar we de hele week op gehoopt hadden: Dolfijnen! Helaas zwommen ze niet met ons mee maar trokken hun eigen plan, de andere kant op. Het was ook niet mogelijk om er foto’s van te maken omdat het water te ruw was. Maar we hebben ze wél gezien.

Voordat we de haven van Athene in gingen hebben we nog gezwommen, maar toen was het toch echt over. Ondanks de harde wind kreeg Inge het weer voor elkaar de boot zonder kleerscheuren aangemeerd te krijgen. Ook hier in de haven was er weer zoveel te zien dat je uren kunt doorbrengen met kijken zonder dat je je een moment verveeld.

’s Avonds met z’n allen nog lekken eten bij een restaurantje in de buurt van de haven en dan voor de laatste nacht in het zacht wiegende bed.

Het was een perfecte week, het motto “Niks moet, alles mag” is helemaal waargemaakt. Thuis gekomen besefte ik dat ik precies een half boek had gelezen van de vijf die ik bij me had.

Mijn dochter vroeg wat ik dan de hele dag gedaan had. Nou niks dus, er is zoveel te zien en te ervaren dat ik verder niet de behoefte had om iets te doen.